Kawalinya

update 18 juni 2018

 

Wedstrijdverslag Kawalinya; Locatie Eemmeer 16 juni

 

Vlak voor de zomerstop is het strijdtoneel het Eemmeer. De ervaring leert dat hier de records worden gemaakt en gebroken. Spectuculaire vangsten tussen de 20 en 30 kilo maakt het Eemmeer een plek waardoor ieder Kawalinya-lid de nacht daarvoor bijna geen oog dichtdoet van de adrenaline. Een select groepje had zich aangemeld, maar helaas ook twee afzeggingen. De tweeling Resiona heeft zich namelijk aangemeld en deze hebben tuusen de beslommeringen van een druk gezin en sociale verplichtingen de weg richting Eemmeer gevonden. Om half zes vertrok de colonne richting de A28 om bij Nijkerk richting Eemmeer te gaan. Daar aangekomen leert een korte inspectie dat de plantengroei voor de tijd van het jaar wel best meeviel en kon men zich tussen het riet een plekje installeren. Martin had de kopplek en Don staart. We waren in afwachting van Toussaint, die niet zeker wist of hij het haalde. Hij moest namelijk familie naar Schiphol brengen. Daarom werd er ook voor de zekerheid voor hem geloot. Ik lootte 4 in het midden van het parcours. Het de zuidwester pal op de kop, zou je eigenlijk niet ver hoeven te gooien. Dus maakte ik na de toeter een voerplek op 25 meter. Het credo was duidelijk: John Opholts’s voer in voldoende mate brengen en bij elke worp een bosje geknipte pieren. Om de 10 minuten werd er nieuw voer en pieren gebracht in de hoop dat dit de grote jongens zal aantrekken. Na anderhalf uur experimenteren van onderlijn en haakgrootte, zag ik Daan en Gil heen en weer lopen, wat een slecht teken is. Toen Gil de zoveelste keer langs kwam vertelde hij dat zijn broer Don al 8 brasems had, ja en dikke jongens. Op dat moment kwam er vertwijfeling in me op. Zou het een van de dagen zijn dat de brasem zich niet verplaatst en zich alleen maar bevond in het rechterdeel van het parcours. Eindelijk na precies twee uur, nadat ik de onderlijn op 75 cm had gezet en haak 10 had aangebracht, zag ik een flinke ruk aan de top. Ik sloeg aan, maar miste de brasem. Heel snel voorzag ik de haak van nieuwe pieren en gooide in. Weer een klap op de top, maar deze keer bleef die pompen. En het gevecht met een bonkende brasem kon beginnen. Ik had de sensas longcast in stelling gebracht. En het bonken voelde ik door het lichte materiaal tot in mijn tenen. Hoe lang is dat geleden dat ik deze sensatie heb ervaren. Te lang wat mij betreft. Ik landde een jongen van over de 2 kilo. Ik slaakte een gil en keek om me heen of misschien iemand mij had gehoord. Even later landde ik er nog een, die zelfs iets groter was. Echte Eemmeer brasems en als ze komen dan komen met tientallen. Nu de brasem is gearriveerd moest ik zorgen dat ik snel weer in moest gooien. Toen maakte ik een beginnersfout. Ik begon met een lege korf te vissen. De aanbeet was weliswaar spectaculair, de korf had nauwelijks de bodem geraakt of de top trok krom. Zo’n school brasems vreet natuurlijk binnen de kortste keren de bodem leeg en alles wat ik had voorgevoerd. In plaats van nog meer voer en pieren, bleef ik door vissen met een lege korf. Het resulteerde weliswaar in de vangst van een brasem van 3300 gram, maar de beten werden sporadisch. Ik had me zelf voor de kop willen slaan. Want wat ik ook later deed; ik kreeg geen beet meer, terwijl ik mijn buurman om de haverklap baar zijn schepnet zag grijpen. Vier brasems met een totaalgewicht van iets meer dan 9,5 kilo betekent dat elke brasem die ik binnnehaalde meer dan twee kilo was. Later bleek dat Don niet voor niets zich had opgegeven voor deze wedstrijd. Hij won met een vangst van meer dan 42 kilo, mijn buurman Daan had iets meer dan 27 kilo. Al met al een 3 gevist, goed voor 5 wedstrijdpunten. Kan je het voorstellen dat ik toch met een kleine kater naar huis ging, vooral toen we samen de vangst van Don gingen wegen. De ene brasem was groter dan de andere. Man wat zal doe moe zijn geworden en morgen zal hij wel spierpijn krijgen van het binnenhalen van de buit. Gil had iets minder dan ik. Martin op de kop, wist te vertellen dat hij zeker 4 brasems miste, door het verliezen van de haak of het knappen van de onderlijn. Daar had ik geen last van. 0.20 onderlijn en haak 10. Sammy daarentegen had in de weken ervoor voorgevist, samen met Evert en Jimmy, die om een of andere reden tot nu toe elke competitiewedstrijd hebben gemist. Deze keer bleef hij op 0 en heeft maar besloten na de wedstrijd door te blijven vissen. Hij moest en zou een brasem vangen. Volgens zag ik op Whats app dat hij wel iets had gevangen. Geen brasem, maar een schele.

 

Volgende wedstrijd 1 september Aldeboarnfoto van Kawalinya Hoogeveen.

foto van Anis Lopulisa.

Comments are closed.